https://www.facebook.com/share/p/1cGxPDCGUj/
บางครั้งฉันก็คิดถึงวิธีที่ฉันเคยมองโลกเหมือนกัน เมื่อความไม่รู้รู้สึกเหมือนไร้เดียงสา เมื่อฉันเชื่อว่าสิ่งต่างๆ ง่ายขึ้น ปลอดภัยขึ้น และซื่อสัตย์มากขึ้น แต่นั่นไม่เคยเป็นความจริงเลย มันเป็นการฉายภาพ การรับรู้ที่ผิดๆ ที่สร้างขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อให้เราอยู่อาศัย
เราถูกหลอก เราเชื่อเรื่องเล่า หนังสือประวัติศาสตร์ คำสัญญาของผู้นำ และระบบต่างๆ รอบตัวเรา เราคิดว่าโลกเป็นสิ่งหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้วมันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ดังนั้นสิ่งที่เราคิดถึงจริงๆ ไม่ใช่ตัวโลก มันไม่เคยมีอยู่จริงอย่างที่เราจินตนาการไว้ แต่เป็นความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ภายในภาพลวงตานั้น
ตอนนี้เราจะต้องแทนที่ความคิดถึงนั้นด้วยวิสัยทัศน์ แทนที่จะโหยหาโลกเท็จที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง เราต้องเริ่มฝันถึงโลกแห่งความจริงที่สามารถเป็นได้
โลกที่มีพื้นฐานอยู่บนความจริงและความเป็นจริง โลกที่รับใช้มนุษยชาติมากกว่าที่จะตกเป็นทาสมัน โลกที่เราเติบโตเป็นตัวเราที่พัฒนามากขึ้น ตระหนักรู้มากขึ้น มีความเห็นอกเห็นใจต่อกันมากขึ้น และได้รับคำแนะนำจากคุณธรรมที่มากขึ้น เพราะเสรีภาพจะอยู่ได้เฉพาะในสังคมที่เลือกที่จะยึดถือมาตรฐานทางศีลธรรมและความรับผิดชอบที่สูงขึ้นเท่านั้น หากไม่มีรากฐานนั้น อิสรภาพก็พังทลายลง
บางทีสิ่งที่เราคิดถึงอาจไม่ได้หายไปตลอดกาล แต่มันรอเราอยู่อีกฟากหนึ่งของการเดินทางนี้เท่านั้น ไม่ใช่ภาพลวงตาที่เราสูญเสียไป แต่เป็นความจริงที่เราถูกกำหนดมาให้สร้าง และมันเริ่มต้นจากการที่เรากล้าที่จะฝันให้มันเป็นจริงด้วยกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น